วันนี้ เขาคือหนึ่งในกองหน้าที่ดีที่สุดของโลก รับค่าเหนื่อยระดับมหาศาล กับสโมสรยักษ์ใหญ่ แต่หากย้อนกลับไปในวัยเด็ก นั่นคือภาพที่เขาไม่มีวันจินตนาการได้
วัยเด็ก โอซิมเฮน เติบโตมาในสลัมชื่อ โอลูโซซุน ชานเมืองลากอส ประเทศไนจีเรีย พื้นที่ติดกับกองขยะที่ใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา เขาอาศัยอยู่กับพี่น้องอีกหกคน ในห้องเช่าเล็กๆ ห้องเดียว ชีวิตเริ่มต้นอย่างโหดร้าย เมื่อแม่ของเขาเสียชีวิต ตั้งแต่เขายังเป็นเด็กเล็ก พ่อซึ่งเป็นคนขับรถต้องตกงาน และไปทำงานล้างจานในโรงอาหารของสถานีตำรวจ เพื่อประคองครอบครัวให้รอด แต่รายได้ก็ยังไม่พอ ค่าเช่าบ้านเริ่มค้าง ชีวิตเริ่มพัง
โดยโอซิมเฮนต้องเดินไปคุ้ยกองขยะ เพื่อหาแม้กระทั่งรองเท้าฟุตบอลใส่เล่น เขาเล่าว่า คืนหนึ่งตอนอายุราวสิบสองปี เจ้าของบ้านตัดไฟ พวกเขาทั้งเจ็ดคน ต้องนั่งอยู่ในความมืด ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีอะไรเลย
เขาออกไปนั่งข้างท่อระบายน้ำ ร้องไห้ และถามฟ้าว่า “ชีวิตแบบนี้ เด็กคนหนึ่งควรต้องเจอจริงหรือ” สถานการณ์เลวร้ายถึงขั้นที่เขาต้องเลิกเล่นฟุตบอลชั่วคราว เพื่อช่วยครอบครัวเอาชีวิตรอด
โดยเจ้าตัว เรียกตัวเองว่า “นักสู้ข้างถนน” เขาขายน้ำขวดตามสี่แยก รับจ้างสารพัด ลงไปทำงานเสี่ยงชีวิตในบ่อบาดาล ช่วยงานศาสนจักรแม้กระทั่งไปออกรายการตอบคำถามทางโทรทัศน์ และได้เงินรางวัลเพียงไม่กี่ร้อยบาท แต่นั่นคือเงินก้อนใหญ่ที่สุด ที่เขาเคยจับได้ในชีวิต ทุกบาทที่หาได้ เขานำไปให้พี่น้อง ซื้ออาหาร และจ่ายค่าเช่าบ้าน หลายคืน เขาไม่มีบ้านให้นอน ต้องไปหลับในโบสถ์ หลังคาบ้านผุพัง กำลังจะถล่มลงมา
ฟุตบอลค่อยๆ กลับมาในชีวิตของเขาอีกครั้ง แต่ก็แค่เล่นให้ทีมของโบสถ์ จนเข้าสู่วัยรุ่น ในการคัดตัวทีมชาติชุดเยาวชนครั้งแรก เขาถูกปฏิเสธ และร้องไห้ตลอดทางกลับบ้าน
แต่เขาไม่ยอมแพ้ เพื่อนบ้านคนหนึ่งยืมรถให้เขานั่งไปคัดตัวอีกครั้ง ใช้เวลาขับนานเกือบทั้งวัน เด็กหลายร้อยคนรอความหวังเดียวกัน ทั้งนี้ โอซิมเฮนได้โอกาสลงเล่นเพียงไม่กี่นาที แต่เขายิงได้สองประตูตอนนั้น เขาคิดว่าตัวเองก็จะถูกปฏิเสธอีกเหมือนเดิม และกำลังเดินกลับรถอย่างหมดหวัง
จนแพทย์ประจำทีมไปบอกโค้ชว่า “เด็กคนนั้นแหละ ที่ยิงสองลูก” นั่นคือจุดเปลี่ยนของชีวิต จากเด็กที่เคยนั่งร้องไห้ข้างท่อระบายน้ำ จากเด็กที่เคยขายน้ำกลางแดด จากเด็กที่ไม่มีแม้แต่รองเท้าใส่ วันนี้ วิคเตอร์ โอซิมเฮน คือหลักฐานมีชีวิตว่า ความยากจนไม่อาจฆ่าความฝันได้ หากหัวใจยังไม่ยอมแพ้
