การตัดสินใจปล่อย มาร์คัส แรชฟอร์ด ออกจาก แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด กำลังกลายเป็นประเด็น ที่ผู้บริหารภายในสโมสรเริ่มถกเถียงกันอย่างจริงจัง หลังผลงานของแนวรุกวัยยี่สิบแปดปีพลิกฟื้นอย่างชัดเจนในฤดูกาลนี้

แรชฟอร์ด ย้ายไปค้าแข้งกับบาร์เซโลนาด้วยสัญญายืมตัว และสามารถเรียกฟอร์มเก่งกลับมาได้อีกครั้ง ทั้งการทำประตู ความมั่นใจ และสถานะในทีมชาติ ที่กลับมาอย่างเต็มตัว ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปจากช่วงก่อนย้ายทีมอย่างสิ้นเชิง

ปัญหาของ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด คือเงื่อนไขในสัญญาที่เปิดทางให้ บาร์เซโลนา มีสิทธิ์ซื้อขาดในราคา ที่หลายคนมองว่าต่ำกว่าความเป็นจริงอย่างมาก เมื่อเทียบกับผลงานและความสนใจจากสโมสรอื่นในตลาด

ภายในสโมสร มีการประเมินกันว่า หากแรชฟอร์ดถูกปล่อยสู่ตลาดแบบเสรี ค่าตัวของเขาน่าจะสูงกว่านี้อย่างน้อยเกือบเท่าตัว แต่ด้วยข้อตกลงที่ทำไว้ตั้งแต่ต้น ทำให้ยูไนเต็ดแทบไม่มีอำนาจต่อรอง

สถานการณ์ยิ่งเอื้อให้บาร์เซโลนา เมื่อแรชฟอร์ดแสดงจุดยืนชัดเจนว่า ต้องการย้ายทีมแบบถาวร และพร้อมเดินหน้ากับเส้นทางใหม่ในสเปนอย่างเต็มตัว

ขณะเดียวกัน เสียงจากฝั่งทีมงานบางส่วนมองว่า หากมีโอกาส พวกเขาอยากเห็นแรชฟอร์ดกลับมาช่วยทีมอีกครั้ง แต่ข้อเท็จจริงคือ สัญญายืมตัวไม่มีเงื่อนไขเรียกกลับ ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเพียงความคิดที่ทำได้แค่ในกระดาษ

ผู้ถือหุ้นใหญ่ของสโมสรยังคงยึดแนวทางลดภาระค่าเหนื่อยเป็นหลัก และมองว่าการปล่อยแรชฟอร์ดออกไปคือการตัดสินใจที่จำเป็นในภาพรวม แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ไม่สบายใจกับความเป็นไปได้ที่สโมสรจะเสียผู้เล่นลูกหม้อในราคาที่ต่ำกว่าศักยภาพ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาว่า แรชฟอร์ดไม่ได้เป็นภาระด้านค่าเหนื่อยสูงลำดับต้นๆ ของทีมใหม่ด้วยซ้ำ

ดีลนี้จึงเริ่มถูกมองว่า อาจไม่ใช่แค่การปล่อยนักเตะออกจากทีม แต่เป็นบทเรียนสำคัญของการประเมินคุณค่าและการวางเงื่อนไขในสัญญา ที่อาจส่งผลกระทบต่อสโมสรในระยะยาว

อย่างไรก็ดี หากบาร์เซโลนาได้ตัวแรชฟอร์ดไปแบบถาวรในราคานี้จริง คำถามจะไม่ใช่แค่ว่าเขาคุ้มค่าหรือไม่ แต่คือแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ตัดสินใจพลาดไปตั้งแต่แรกหรือเปล่า