ย้อนกลับไป เมื่อเดือนมีนาคม ดีไซน์ดังกล่าว ที่ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง Sir Norman Foster และผลักดันโดย เซอร์ จิม แรทคลิฟฟ์ ถูกนำเสนอในฐานะไฮไลต์ที่ จะทำให้ “โรงละครแห่งความฝัน” กลายเป็นสนามทันสมัย ไม่เหมือนใคร ตัวโครงสร้างตั้งใจให้ปกป้องแฟนบอล จากสภาพอากาศ พร้อมดีไซน์เสาหลัก 3 ต้นที่มีคนชื่นชมว่าคล้าย สามง่ามปีศาจ สัญลักษณ์บนตราสโมสร
แต่ปัญหาใหญ่ เกิดขึ้นเมื่อพื้นที่ทางทิศตะวันตกที่จำเป็น ต้องใช้สำหรับการสร้างหลังคา และที่อยู่อาศัยรอบสนาม เป็นของบริษัท Freightliner ผู้ให้บริการขนส่งสินค้า ซึ่งยืนกราน จะขายในราคา 400 ล้านปอนด์ ขณะที่ยูไนเต็ดประเมินไว้เพียง 50 ล้านปอนด์ เท่านั้น
แม้ Freightliner จะพร้อมย้ายศูนย์ขนส่งออกไป แต่ก็ตั้งเงื่อนไขว่า ต้องได้เงินก้อนโต ส่งผลให้ทีมผีแดงต้องกลับมา วางแบบแปลนใหม่ทั้งหมด โดยมีแนวโน้มสูงว่าหลังคา “ร่มยักษ์” จะถูกถอดออกไปจากโครงการ
การตัดสินใจครั้งนี้ ถือเป็นการเปลี่ยนทิศทางครั้งใหญ่ ของแผนพัฒนาโอลด์แทรฟฟอร์ด ที่แต่เดิมถูกคาดหวังว่าจะยกระดับสนามให้กลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์ก ที่ล้ำสมัยที่สุดของยุโรป แต่ปัญหาด้านที่ดิน และงบประมาณอาจทำให้ความฝันนี้ ต้องหยุดชะงักลงกลางคัน
